18 de abril de 2012

Nunca cobrou tanto sentido para min ata agora. Isto é o que son.

Que din os rumorosos
na costa verdescente
ao raio transparente
do prácido luar?
Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monotono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu soño
fogar de Breogán

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso rouco son,
mais só os iñorantes
e férridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das idades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán:
pois, onde quer xigante
a nosa voz preogoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

No hay comentarios:

Publicar un comentario